შემოგვიერთდი

15.03.2012 09:20

„ლიბერალის“ დისკუსია თემაზე ჟურნალისტიკა და აქტივიზმი

მაია წიკლაური
საუბრები მედიაზე

შეიძლება თუ არა ჟურნალისტები სამოქალაქო აქტივისტებიც იყვნენ? - ამ თემაზე ჟურნალ “ლიბერალის” ჟურნალისტებმა დისკუსია გამართეს, რომლის შინაარსიც მოგვიანებით ჟურნალის ვებ-გვერდზე გამოქვეყნდა.

ჟურნალის რედაქციამ ჟურნალისტების აქტივისტობის საკითხზე მსჯელობა მას შემდეგ გადაწყვიტა, რაც ჟურნალისტმა, ეკა ჭითანავამ გამოთქვა მოსაზრება, რომ ადამიანის უფლებების დაცვა აქტივიზმის გარეშეც შეიძლება და რომ მას არ მოსწონს “ლიბერალის” აქტივისტურ მედიად ქცევა.  

“ვოტერგეიტის ამბავში ჟურნალისტებმა ნიქსონს გადადგომა ისე აიძულეს, რომ აქციების მოწყობა არ დაუწყიათ. და რიტორიკა: “დაგვაცადეთ, ჩვენს ქვეყანაში ახლა სამოქალაქო აქტივიზმის დროა, და არა “სტერილური” ჟურნალისტიკის, ჰგავს მიშას რიტორიკას: “დაგვაცადეთ, ჯერ დემოკრატიის დრო არაა, ახლა ავტორიტარიზმია საჭირო, ქვეყანა უნდა ავაშენოთ”, - წერდა ეკა ჭითანავა “ლიბერალის” დახურულ ჯგუფში. 

დისკუსიის დროს მოსაზრებები ორად გაიყო, ნაწილისთვის აქტივიზმი ჟურნალისტიკასთან კატეგორიულად შეუთავსებელი იყო, მეორე ნაწილმა კი, აქტივიზმის და ჟურნალისტიკის უვნებელ კომბინაციაზე ისაუბრა. 

“ლიბერალის” მესვეტის, გიორგი ცხადაიას აზრით, ორივე საქმიანობა მნიშვნელოვანია და საჭიროა ოქროს შუალედის დაცვა. 

“მიმაჩნია, რომ ჟურნალისტებმა არ უნდა წერონ ისეთ თემებზე, რაზეც ძლიერი ემოციური ბმა აქვთ. მაგალითად, თინა ყიფშიძე არ უნდა წერდეს განათლებაზე, რადგან “ლაბორატორია 1918-“ის წევრია და ეს ორგანიზაცია უპირისპირდება თსუ-ს ადმინისტრაციას”, - ამბობს ცხადაია. მისი აზრით, რედაქტორებიც არ უნდა მონაწილეობდნენ სამოქალაქო აქტივობებში, რადგან ისინი ყველა მასალებს არედაქტირებენ. თუმცა, ცხადაია, აქაც ხედავს სხვაობას. მისი აზრით, ნინო ბექიშვილი, რომელიც უშუალოდ არედაქტირებს მასალებს, არ უნდა იყოს ჩართული სამოქალაქო აქტივობებში, განსხვავებით შორენა შავერდაშვილისგან, რომელიც სტატიების შექმნაში უშუალოდ არ მონაწილეობს. 

ჟურნალისტი ზურა ვარდიაშვილი მიიჩნევს, რომ, ჟურნალისტს შეუძლია აქციაზე დგომა და შემდეგ იმავე თემაზე მიუკერძოებელი სტატიის დაწერა, მაგრამ,  მისი აზრით, “როდესაც მკითხველი გადაშლის ჟურნალს, სტატიის ავტორის სახელს და გვარს წაიკითხავს და ახსენდება ეს ჟურნალისტი ტრანსპარანტით ხელში, სტატიის დამაჯერებლობა ქრება. მისთვის შენ მხარე ხარ! არ გიჯერებს, ნდობას კარგავ”. 

ვარდიაშვილი ფიქრობს, რომ სამოქალაქო აქტივიზმში არც რედაქტორებმა უნდა მიიღონ მონაწილეობა “ვინ ქმნის “ლიბერალის” იმიჯს? უმეტეს შემთხვევში შორენა შავერდაშვილი და თუ მას აღიქვამენ როგორც აქტივისტს, “ლიბერალსაც” აქტივისტურ მედიად აღიქვამენ. 

“მთავარია, ჟურნალისტები სამოქალაქო აქტივისტება დარჩნენ და პოლიტიკოსებთან არ დაიჭირონ საქმე”,- ეხმაურება ამ მოსაზრებას ნინო ბექიშვილი. მისი აზრით, როცა ჟურნალისტს რაიმეს გაპროტესტება სურს, “მკითხველის ნდობა” წინაღობა არ არის. 

“ძალიან მეწყინა, როდესაც ფეისბუქზე ერთ-ერთ სტატუსად წავიკითხე, რომ “ლიბერალი” გახდა ემოციური ბლოგების “ბუკეტი”- ამბობს ჟურნალისტი, ცირა გვასალია და ფიქრობს: “ რა საჭიროა, რომ ჟურნალისტი გამოვიდეს აქციაზე. ისედაც ხომ არსებობენ ადამიანის უფლებადამცველები? არ ჯობია, რომ ჩვენ მხოლოდ გავაშუქოთ? ესეც ხომ დიდი საქმეა - გაშუქებაც ხომ რაღაცის წინ წამოწევაა”.

ჟურნალისტ მალხაზ ჭკადუას აზრით, აქტივიზმი ჟურნალისტს პრობლემას არ უქმნის და “ლიბერალის” ადგილი არის იქ, სადაც არის სამოქალაქო აქტიურობა.

დისკუსიას ასრულებს “ლიბერალის” მთავარი რედაქტორის, შორენა შავერდაშვილის აზრი, რომელიც ფიქრობს, რომ დილემა არსებობს -“ჟურნალისტიკა სხვა რამეა, აქტივისტობა სხვა რამე… ჩვენ არ ვართ კონკრეტულად რომელიმე მხარის გულშემატკივარი, მით უფრო არ გვაქვს არანაირი კავშირი თუ ანგარიშვალდებულება რომელიმე კონკრეტულ პოლიტიკურ ჯგუფთან. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ მოვლენების გაშუქებისას არ გვაწუხებს არანაირი პოლიტიკური კონიუნქტურა და ამის გამო, შეგვიძლია ვიყოთ ყოველმხრივ კრიტიკული”. 

პროექტის მხარდამჭერები არიან

Website Security Test